بازم مدرسم دیر شد

بازهم صدشوق خواندن دردلم ریشه ی علم نشاندن دردلم

آب پاک و روشن گل های ما

ای به لب های تو نون والقلم

ای معلم معـدن جود و کرم

ازشـکوه علم تـو دل، جاودان

طفل دل ازشوق تو آمدبه جان

باغبان باغ علمی و کلام

بی تعارف ای معلم صدسلام

ناخدای کشتی علم وشعور

ای چراغ روشن ای دریای نور

میدهی توجان به جسم چون کویر

با کــلام روشنت آقــامــدیـر

بوسه های عشق مابردست توست

هستی ماازشکوه هست توست

می دهـد بابای خـــوب مدرسـه

شاخه شاخه گل به ما یک دو وسه

ای همیشه مهربان بابا سلام

صدتشکر ای صمیمی بامرام

آسمان علم امشب روشن است

وقت رزم علم با اهریمن است

پس لباس علم را برتن کنید

باغ ایران را گل وگلشن کنید