فلورانس اسكاول شین

محبت و خوش قلبي در كسب و كار نيز گرانبها است.

اگر خطاي گذشته را نمي توان جبران كرد، دست كم اثر آن را با مهرباني در حق كسي ديگر مي توان از بين برد.

بخشيدن، راه ستاندن را مي گشايد.

آنچه را كه آدمي در ديگران سرزنش مي كند، به راستي، به سوي خود مي كشد.

انسان به هنگام خرده گيري يا سرزنش ديگران، به سيم لُخت برق دست مي زند و هر آن، ممكن است ضربه اى

هولناك بر او وارد آيد.

تنها راهزني كه دار و ندار آدمي را به تاراج مي برد، انديشه هاي منفي خود او است.

پدر و مادر هرگز نبايد فرزندان خود را به داشتن پيشه اي وادار كنند.

گاه رويدادي بس ناچيز مي تواند نقطه ي عطف زندگي انسان باشد.

خشم نمي گذارد كه انسان، پيش چشم خود را ببيند و سبب همه ي تصميم گيري هاي نادرست است كه به شكست مي انجامد.

آدمي، تنها با پيش تاختن به سوي چيزي كه از آن مي هراسد، مي تواند بر ترس خود چيره شود.

هر گاه آدمي، [چيزي را] با باور بخواهد، بايد بستاند؛ زيرا خدا چارهساز است و تدابير خود را مي آفريند.

برخي از مردم، بخشندگاني خوشدل، ولي گيرندهاي ناپسند هستند.

آدمي بايد آنچه را كه در ازاي كار خودش به او بازمي گردد، در نهايت لطف بپذيرد؛ مفت دادهاي، پس مفت بگير!

انسان با هر دست بدهد، با همان دست مي گيرد و هميشه ميان داد و ستد، موازنه اي كامل برقرار است.

خداوند، گيرندهي دلنشين را به اندازهي بخشندهي خوشدل دوست دارد.

هر معلولي زاييده ي علتي است و چيزي به نام رويداد وجود ندارد.

در ذهن الهي، زمان گمشده وجود ندارد؛ اگر دري بسته شود، دري ديگر مي گشايد.

سري كه بر پيشانياش اخمي باشد، آسوده بر بالين قرار نمي گيرد.

جسورانه به شيري كه بر سر راه ام قرار گرفته، مي تازم و مي بينم كه سگ كوچك خرمايي رنگ و مهرباني بيش نيست.

آدمي، همچنان است كه در دل خود مي پندارد.